Droga...

Łukasz podjeżdza swoim wozem i spinamy go z krwioobiegiem pacjentki... Chwila emocji i.... JEST!!! Działa! Cudowny dźwięk jej diesla znów wypełnia martwe pomieszczenia. Lucida drżeniem blach zrzuca z siebie plugawy pył. Jeszcze tego wieczora lądujemy w nowym, przytulnym parkingu na Northwood u Asi.

kamieniu imponujących scenek z życia ludu nie da się przeoczyć np. pokrytych dziwadłami topornych bel sufitu.

Uderzywszy na południe przez lesiste

Rennes

pagórki parku narodowego D’Armorique trafiam do Locronan... Co za bajkowe miejsce! Żywcem wyciągnięte z jakiejś baśni lub filmu kostiumowego. Niby niepozorna niby-wioska, położona na niby-to-pagórku, kryje za niby-murami duży plac miejski, otoczony zewsząd ciasno poutykanymi domami o kamiennych fasadach w fantastycznych kształtach, a wszystko w cieniu dostojnej katedry przywodzącej na myśl miniaturę Nortre Dame z Paryża. Do tego po środku placu stoi sobie studnia z kwietnikiem i stare drzewo... niby-magiczne. Obrazek – cukierek. Lukrowany piernik.

Przebijam się przez lansowane w przewodniku Quimper (duże miasta be...) i powoli szukam godnego miejsca do kampowania. Idzie topornie, jako że całe południowe wybrzeże półwyspu okazuje się być usiane letniskowymi kurortami dla bogaczy. O nocy na dzikiej plaży mogę tylko pomarzyć... W końcu znajduję swoją przestrzeń w malowniczej zatoczce w ramionach zacisznej wioski. Sielankowo...

Irlandzka pogoda spóźniła się na mój prom, ale już dogania mnie dzisiejszym rankiem. Śniadanie umila mi jednak wizyta Alana i jego pociesznego psiaka o dziwacznym imieniu. Alan mieszka w tej wiosce, ale już nie może doczekać się sezonu surfingowego – wtedy pakuje graty i rusza

St. Malo

na południe w okolice Bordoux, w poszukiwaniu wielkich fal. Wspominam mu o swojej komicznie krótkiej przygodzie z deską w Sydney. Na odchodnym proponuje mi toaletę w swoim domu... czyżbym już zaczynał przypominać rasowego trampa..? :P

Wycieczka po osławionym Carnac nie przyspaża jakichś szczególnie fajnych wrażeń. Ot – pole menichirów. Pole za polem. Tu kamyk, tam kamyk. Tylko Obelix gdzieś nawiał...

Co innego Josselin... Wspaniałe zamczysko nad rzeką prezentuje się doprawdy okazale. Za plecami kryje urokliwe miasteczko z garbatymi ze starości drewnianymi domami. Natchniony tym obrazkiem ruszam do stolicy Brytanii – Rennes. Wbijam się w samiuchne jego centrum, gdzie spodziewam się doświadczyć podobnych klimatów wśród ocalałych z wielkiego pożaru w XVII w. drewnianych zabudowań. I nie zawodzę się... Gdy przechadzam się wąskimi, brukowanymi uliczkami, w cieniu średniowiecznych domostw, wracają wspomnienia z norweskiego Bergen. Tu jednak poskręcane oddechem wieków drewno nadaje bajkowe kształty strukturom wciąż żywym i aktywnym – to nie żaden na poły zakonserwowany skansen, tylko (nie)zwyczajna tkanka miejska, której każdy jeden element, każdy budynek jest unikatem i nadal pisze swoją własną, unikalną historię.

Nie mogąc nasycić się niezwykłością centrum Rennes, zmuszam się do dalszej drogi na północ, do St. Malo. Forteczne miasto na (ex)wyspie robi naprawdę olbrzymie wrażenie... Kampuje nieopodal, pod zniszczonym kompleksem bunkrów z czasów ostatniej wojny.

plaż przypadło Amerykanom. Brytyjczycy (a pod ich komendą jedna polska dewizja) i Kanadyjczycy mieli opanować 3 pozostałe plaże.

Wszystko udało się dzięki

Pointe du Hoc

niewątpliwie ogromnej woli ducha walki ogółu i bohaterstwu jednostek, ale po stronie Aliantów był też element zaskoczenia. Niemiecki wywiad nie posiadał informacji o konkretnym miejscu uderzenia i ich wojska skncentrowane były gdzieś indziej. Pod koniec dnia Alianci kontrolowali już 80km linii brzegowej. Podczas samego D-Day desantowanych zostało 135tyś. żołnierzy, z których poległo (tylko) ok. 10tyś.

To był oczywisty sukces, zwłaszcza względem wcześniejszych prognoz. Ale prawdziwa batalia dopiero się zaczynała. Wojsko posuwało się naprzód – potrzeba było więc sprzętu i jednostek. Wybrzeże Normandii zamieniono w ciągu kilku tygodni w największy wówczas port na świecie - port całkowicie prowizoryczny, skonstruowany z prefabrykowanych na Wyspach betonowych i stalowych konstrukcji oraz starych okrętów, które zatapiano, tworząc falochrony. Dzięki temu gigantycznemu przedsięwzięciu zdołano przerzucić na kontynent tysiące czołgów, ciężarówki, niszczyciele min, jeepy, broń i amunicję, itp., itd., etc. - cały ten złom konieczny do skopania tyłków nazistom.

Dziś na Omaha Beach spacerują ludzie wolnej Europy. Oglądają futurystyczny monument, zatrzymują się na moment przy tabliczkach z informacjami. Wiatr rozbija

Arromanches

fale o pozostałości komponentu pomostowego. Cicho, bezpiecznie... dobry spot na kampowanie ;)

jednym z licznych kanałów blisko centrum, służącą od zgoła miesiąca za cud – hostel. Prowadzi go parka fantastycznych młodych ludzi, nowoczesnych hipisów, serdecznych i otwartych. Widząc tybetańskie flagi modlitwne powiewające wzdłuż trapu już czuję, że jestem w domu. Liselot wita mnie ze znaczącym uśmiechem – ona też musi wiedzieć, że będziemy mieli o czym gadać. I nie inaczej – większość swojego czasu w Gent spędzam na barce, deliberując z Liselot i Martinem głównie nad tym, jak żyć w społeczeństwie (od którego przecież nie można uciec...) i nie zfixować. Pokazują mi też cały „statek”, opowiadają jego i swoją historię, pokazują zdjęcia łajby z czasów kiedy była rdzewiejącą ruiną na łasksce innych ambitnych marzycieli, którym się nie powiodło.

W pierwszą noc w Gent kimam więc w świeżutkim wyrku na barce, drugiej jednak wracam do wana :) Nadal korzystam jednak z dobroduszności swoich nowych przyjaciół i nie gardzę przytulną kuchnią i sanitariami. Dziś jednak więcej czasu poświęcam samemu miastu, a czym zachwyca – bo zachwyca – niech pokażą fotki.